Kimisine göre, Türkiye’nin tek yapacağı bu süreç içinde ABD’nin peşine takılmak, o ne yaparsa onaylamak, o ne isterse sorgusuz sualsiz yerine getirmek.(...) Bu en kestirme, en kolay seçenek; gerçekçi falan da değil, ‘Madem ABD dünyada süper veya hiper bir güç, onun dümen suyundan gidelim’ şeklinde yürütülen düz mantık.(...) En çok korkulan şey; Batı’dan uzaklaşmak, ‘Ortadoğulaşmak’ olarak ifade ediliyor. Artık, vakit çok geç olmadan şu Batılılık işini enine boyuna konuşsak, ayrıca Batı’yı koşulsuz destekleyerek mi Batılı olacağız? Dahası, Batı kendi içinde farklılıklar arz ediyor, hem iktidar blokları olarak hem de Batılı düşünce ekolleri açısından. Bunları sağlıklı bir şekilde konuşmak bir yana, önce çok temel bir şeyi kabul etmekte zorlanıyoruz, daha o sorunu halletmiş değiliz. O sorun şu; burası Müslüman bir ülke ve ne kadar Batılı bir kimlik peşinde koşarsak koşalım, bu bizi Batı’dan ayıran bir özellik. Bu gerçeği hatırlamanın birçoklarımızı fazlasıyla rahatsız ettiğini biliyorum ve ne yazık ki bu kompleks koşulsuz Batı veya ABD desteği şeklinde tezahür eden bir dış siyaset yaklaşımı olarak karşımıza çıkıyor.(...)
Ne yazık ki, mevcut hükümet de bu kimlik krizinin tam ortasında yer alıyor. İslamcı geçmişleri Demokles’in kılıcı gibi tepelerinde sallandığı için hareket alanları son derece dar. Ne yapsalar, Türkiye’yi el altından Batı istikametinden çıkarmak niyeti kurcalanacağı için, bu hükümetin mevcut konjonktürde işi çok zor. Diğer taraftan, ciddi bir dış politika ufukları var mı o da belli değil. Türkiye, böyle zor bir dönemde, komplekslerinin kurbanı olursa sadece dış politikada değil, iç politikada da istikrarsızlığa mahkûm olacak. Gerçekçi dış politika diye, Türkiye’ye bölgede ikinci bir İsrail olmasını önermek kadar, gerçekçilikten uzak ve istikrarsızlaştırıcı bir yaklaşım olamaz. Dahası, bunun Türkiye’nin var olmaktan vazgeçmesini önermekten başka bir şey olmadığı bile söylenebilir.
(17.4.2003 RADİKAL)
İkinci bir İsrail mi olacağız?







