Bu kehanet değil; Atatürk’ten sonra Türkiye’deki bütün kadroların ABD istekleri karşısında ‘boynum kıldan ince’ demeye yeminli olmalarının ifadesidir. (Netekim MGK’da mesele ‘türban’ olsaydı kıyametleri koparacak olanlar, Kıbrıs için, ABD de böyle istiyor diye kuzu kuzu ‘siyasi irade’nin sorumluluğunu benimsediler. Elbette düzgün olan bu benimseyiş ama neden sadece ABD’nin arzusu söz konusu iken?) Açıktır ki, ‘devlet olma niteliği’ni yitirmiş Türkiye için daha iyi imkansızdı. Kıbrıs’ın geleceğine kargaşa tohumu ekerek şartlar olgunlaşınca Kuzey Irak’taki gibi bir ‘konuşlanma’ ile oraya yerleşmeyi kutsal tasarısının gereği sayan ‘irade’ ABD eliyle bastırmış ve son sözü Annan’a bırakmamızı sağlamıştır. Böylece şu an hem Türkler, hem Rumlar ve hem de AB ciddi bir ‘muharebe’ kaybetmiş, ABD-İngiltere-İsrail şer üçgeni kazanmıştır ama harp devam edecektir. Hadisenin tarifi budur.
8.4.2004 / ÖMER LÜTFİ METE / SABAH
ABD istedi diye...
Meclis’te Gül’ü yerin dibine batıran CHP sözcüsü Öymen bile bugün faal hariciyeci olsaydı şimdiki takım içinde bulunur, üç aşağı beş yukarı yine aynı sonuca imza atardı.
