En büyük darbe işçiye

Türkiye ekonomisinde son üç yıldır üretim ve ihracat artışıyla yaşanan yüksek oranlı büyümeye emek verimliliğindeki artış damgasını vururken, en büyük darbeyi de reel ücretleri eritilen ve sayıları azaltılan çalışanlar yedi. Verimlilik ve üretimde sağlanan artış, işçilerin refahını ve gelir seviyesini artırmaya yetmedi. Reel ücretlerin, kamu harcamalarının, iç talebin ve fiyat artışlarının kontrol edilmesine yönelik bir ekonomi politikası olarak kullanıldığı son beş yıllık dönemde, imalat sanayiinde çalışan işçilerin reel ücretlerinde yüzde 15 oranında erime yaşandı. Sektörde çalışan işçi sayısı ise yüzde 4.32 oranında azaltıldı. Buna karşılık işçi başına ortalama verimlilik yüzde 26 oranında artarken reel sektörün üretim hacmi yüzde 20.6 oranında büyüdü. Aynı dönemde Türkiye'nin gayri safi yurtiçi hasılasında ise yüzde 15.7 oranında bir büyüme kaydedildi. Yoksulluk artıyor Büyümenin altındaki üretim artışı tümüyle işçilerin verimliliğiyle sağlanırken, bu ekonomik büyüme işçilerin refahına yansımadı, aksine yoksulluğunu artırdı. İmalat sanayiindeki verimlilik artışı en fazla ihracat yapan sektörlere yaradı. Hem reel ücretlerdeki azalma, hem verimlilik artışı hem de çalışan sayısındaki azalma nedeniyle önemli bir maliyet avantajı sağlayan sanayi sektörü, bu yolla ihracatını önemli ölçüde artırdı. Bir anlamda Türkiye ucuz emek ihraç eden bir ülke konumuna geldi. Son yıllarda uluslararası piyasalarda enerji fiyatları ve hammadde fiyatlarındaki artışa rağmen reel ücretlerdeki küçülme ve verimlilik artışı sayesinde Türkiye ihracatını sürdürebildi. Reel ücretler ve istihdamın mevcut düzeyi ile verimlilik artışındaki süreklilik, ihracatını gelecek aylarda devam etmesine önemli bir katkı sağlayacak. RADİKAL 17.12.2004