Bütün bir ülke, felaketle sonuçlanabilecek bir başarısızlığın kıyısında görünüyor. Ulusal Meclis yeni düzenin esaslarını belirlemeye çalıştıkça, ülkenin üç ana alt grubunu bölen farklılıklar da o oranda artıyor.
Bağdat'ta hararetle tartışılan meseleler hiç de yabana atılır gibi değil. Yeni Irak'ın bir federasyon olup olmaması konusunda anlaşamıyorlar. Kürtler kuzeyde, Şiiler güneyde geniş özerklik istiyor, Sünniler ise daha birleşik bir ülkeden yana. Yeni cumhuriyetin İslami olup olmaması, önde gelen din adamlarının ulusal hukukun üzerinde olup olmaması konularında da hiçbir uzlaşma yok. Petrol gelirlerinin üç grup arasında bölüşümü ise başlı başına çetrefilli bir konu. Yanı sıra Kürtlerin ayrılma hakkının anayasada tanınıp tanınmayacağı sorunu var.
Kısacası, yeni cumhuriyetlerinin temellerinin ne olması gerektiği üzerinde anlaşamıyorlar. Ve bu mesele daha sarih ifade edildikçe, anlaşma ihtimali de azalıyor.
Gerek Bush yandaşlarının gerekse karşıtlarının öngöremediği şey, Amerikan yönetiminin Saddam sonrası Irak'ta asayişi sağlamak konusundaki kararsız ve kayıtsız tutumuydu.
(THE WASHINGTON POST - 17.08.2005)
RADİKAL 20.08.2005
Irak gün yüzü görmedi
Bush, Saddam Hüseyin'i devirmekle Irak'ı demokratik bir anayasayla yönetilen birleşik bir cumhuriyet haline getireceğini düşünüyordu. Fakat görünen o ki Irak'ı çözülmenin eşiğine getirdi. Irak'ın topyekûn bir iç savaşa sürüklenmek üzere olduğunu söylemiyorum, ancak böyle bir ihtimalin varlığı da inkâr edilemez.
