Bush’un Irak Savaşı, destekçilerini hızla kaybediyor. Savaşın en ateşli taraftarı neo-con’lar bile artık savaşın bir hata olduğunu itiraf edip özür diliyor.
Amerika’nın neo-con’ları yakın geçmişin günahları için özür dilerken, bizim ateşli savaş taraftarları hâlâ kırmızı çizgilerin yok oluşundan bahsediyor.
Tamamen fiyaskoya dönüşmüş bir maceranın keskin savunucusu olmaktan sıkılmıyorlar. Zaten onların en büyük özelliği bu değil mi? Bugün sivil-asker geriliminde doğrudan askerin yanında yer alırlar, yarın hepimize demokrasi dersi verirler. On binlerce gencimizi ateşin içine atacak, paralı savaşçı yapacak girişimleri desteklerler, yarın barışın en keskin savunucusu kesilirler. Her devrin kalemidir onlar.
Bakın Batı’da savaşın ateşli destekçileri özeleştirilerini nasıl yapıyor.
Bu konuda son örneğe, Time dergisinin son sayısında rastladım. Andrew Sullivan, “Savaşta ne yanlış yaptım” başlıklı yazısında, muhafazakarların bu konuda günah çıkarmaya başladığına işaret edip kendi suç dökümünü yapmıştı. Kendisi de dahil, neo-con’ların üç büyük hata yaptığının altını çizen Sullivan, bunlardan ilkinin Bush yönetiminin gücünü olduğundan fazla görmek olduğunu vurguluyordu. Bunun sonucunda kitle imha silahı fiyaskosunun ortaya çıktığına işaret ediyordu.
Sullivan, ikinci hatanın aşırı kendini beğenme olduğunu belirtiyordu. Üçüncü hatayı ise, kültür unsurunu yeterince dikkate almamaya bağlıyordu.
10.3.2006 / ERGUN BABAHAN / SABAH
