Türkiye’de iktidara gelen bütün liderlerin ABD’ye bir ziyaret gerçekleştirmesi ve onun ardından seçilmesi fikrini sevmiyoruz. Aç da kalsak, var olan kaynaklarımıza biz hükmetmek isteriz. Terör ile mücadele konusunda samimiyetinize güvenmiyoruz. Bizler yüzlerce yıllık imparatorluk geleneğinin torunlarıyızdır, efendilik hevesinizi kendinize saklayın isteriz.
PEW araştırma şirketinin yaptığı kamuoyu yoklamalarına göre Türkiye’deki Amerikan karşıtlığı Dünya rekoruna doğru gidiyor. Türk halkının Bush’un politikalarına verdiği destek %3 civarında; ABD’ye olumlu bakanların oranı ise %12. Yani ortada vahim bir durum var. Bugüne kadar hiç düşman olarak tanımlanmamış, hiç karşılıklı savaş ya da çatışma yaşanmamış, aksine yıllar içinde çok sıkı ittifak ilişkileri kurulmuş bir ülkeye karşı duyulan tepki, alışılmadık boyutlarda. Biz aslında vaktiyle bu Amerikalılara çok hayrandık ama ne oldu acaba? Kurtlar Vadisi mi bozdu bizi, Kandil Dağı’nın gizemi mi? Saddam’ı mı çok seviyorduk, Taliban rejimini mi? Çuvala mı kızdık, Muavenet’in acısı mı dinmeyen? Ne oldu da bu noktaya gelindi?
“PKK terör listesine alındı diyorlar” aldırmıyoruz. Bize göre bu işin baş destekçileri ve hatta bu pisliğin üreticileri Amerikalılar. “Çevrenizdeki nükleer potansiyele sahip ülkeleri zayıflatıyoruz, sizin güvenliğiniz de sağlanıyor” diyorlar, inanmıyoruz. Bize göre kendilerine ait olmayan topraklar ve halklar üzerinde tasarrufta bulunan haddini bilmezler onlar. Belki sıra bize de gelir...
Attıkları her adımda, “ayağımıza bastınız” diye söyleniyoruz. Ondan sonra da birbirimize sevgiyle kucak açıp, Stratejik Vizyon Belgesi’ni imzalıyoruz.
Biliyor musunuz; “Türkiye ile ABD arasındaki ilişkiler güçlü dostluk ve ittifak bağları, karşılıklı güven ve vizyon birliği çerçevesinde tanımlanabilirmiş. Bizler barış, demokrasi, özgürlük ve refah ekseninden tanımlanabilecek aynı bölgesel ve küresel değer ve idealleri paylaşmaktaymışız”. Vallahi ben söylemiyorum bunları, altında dışişleri bakanlarının karşılıklı imzaları olan belge böyle başlıyor. Durum böyleymiş…
Türkiye’de iktidara gelen bütün liderlerin ABD’ye bir ziyaret gerçekleştirmesi ve onun ardından seçilmesi fikrini sevmiyoruz. Liderimizi biz seçmek isteriz. Ülkemizdeki ekonomik iniş çıkışların siyasal operasyonların bir parçası olduğuna inanıyoruz. Aç da kalsak, var olan kaynaklarımıza biz hükmetmek isteriz. Terör ile mücadele konusunda samimiyetinize güvenmiyoruz, çünkü bu garabetin yakıtını sizin sağladığınızı ve bize karşı bir silah olarak kullandığınızı düşünüyoruz. Dostane icraatınızı görmek isteriz. Buralarda askeri müdahalelerinize gerçekçi bir dayanak göremiyoruz, samimi nedenlerinizi bilmek isteriz. Bizler yüzlerce yıllık imparatorluk geleneğinin torunlarıyızdır, efendilik hevesinizi kendinize saklayın isteriz.
10.7.2006 / DENİZ ÜLKE ARIBOĞAN / AKŞAM
PEW araştırma şirketinin yaptığı kamuoyu yoklamalarına göre Türkiye’deki Amerikan karşıtlığı Dünya rekoruna doğru gidiyor. Türk halkının Bush’un politikalarına verdiği destek %3 civarında; ABD’ye olumlu bakanların oranı ise %12. Yani ortada vahim bir durum var. Bugüne kadar hiç düşman olarak tanımlanmamış, hiç karşılıklı savaş ya da çatışma yaşanmamış, aksine yıllar içinde çok sıkı ittifak ilişkileri kurulmuş bir ülkeye karşı duyulan tepki, alışılmadık boyutlarda. Biz aslında vaktiyle bu Amerikalılara çok hayrandık ama ne oldu acaba? Kurtlar Vadisi mi bozdu bizi, Kandil Dağı’nın gizemi mi? Saddam’ı mı çok seviyorduk, Taliban rejimini mi? Çuvala mı kızdık, Muavenet’in acısı mı dinmeyen? Ne oldu da bu noktaya gelindi?
“PKK terör listesine alındı diyorlar” aldırmıyoruz. Bize göre bu işin baş destekçileri ve hatta bu pisliğin üreticileri Amerikalılar. “Çevrenizdeki nükleer potansiyele sahip ülkeleri zayıflatıyoruz, sizin güvenliğiniz de sağlanıyor” diyorlar, inanmıyoruz. Bize göre kendilerine ait olmayan topraklar ve halklar üzerinde tasarrufta bulunan haddini bilmezler onlar. Belki sıra bize de gelir...
Attıkları her adımda, “ayağımıza bastınız” diye söyleniyoruz. Ondan sonra da birbirimize sevgiyle kucak açıp, Stratejik Vizyon Belgesi’ni imzalıyoruz.
Biliyor musunuz; “Türkiye ile ABD arasındaki ilişkiler güçlü dostluk ve ittifak bağları, karşılıklı güven ve vizyon birliği çerçevesinde tanımlanabilirmiş. Bizler barış, demokrasi, özgürlük ve refah ekseninden tanımlanabilecek aynı bölgesel ve küresel değer ve idealleri paylaşmaktaymışız”. Vallahi ben söylemiyorum bunları, altında dışişleri bakanlarının karşılıklı imzaları olan belge böyle başlıyor. Durum böyleymiş…
Türkiye’de iktidara gelen bütün liderlerin ABD’ye bir ziyaret gerçekleştirmesi ve onun ardından seçilmesi fikrini sevmiyoruz. Liderimizi biz seçmek isteriz. Ülkemizdeki ekonomik iniş çıkışların siyasal operasyonların bir parçası olduğuna inanıyoruz. Aç da kalsak, var olan kaynaklarımıza biz hükmetmek isteriz. Terör ile mücadele konusunda samimiyetinize güvenmiyoruz, çünkü bu garabetin yakıtını sizin sağladığınızı ve bize karşı bir silah olarak kullandığınızı düşünüyoruz. Dostane icraatınızı görmek isteriz. Buralarda askeri müdahalelerinize gerçekçi bir dayanak göremiyoruz, samimi nedenlerinizi bilmek isteriz. Bizler yüzlerce yıllık imparatorluk geleneğinin torunlarıyızdır, efendilik hevesinizi kendinize saklayın isteriz.
10.7.2006 / DENİZ ÜLKE ARIBOĞAN / AKŞAM
