Saffat Sûresi 99 - 113, İbrahim ve İsmail (as) Kıssası

(İbrahim:) “Doğrusu ben Rabbim(in emrettiği yer)e gideceğim. O bana yol gösterir.” dedi.

“Ey Rabbim! Bana iyilerden (sâlih evlat) lütfet!” diye dua etti.

Biz de ona yumuşak huylu bir oğul müjdeledik.

Artık o (İsmail) beraberinde (işe) koşma çağına erişince (babası): “Ey yavrucuğum! Doğrusu ben rüyamda seni boğazladığımı görüyorum; artık (düşün) bak, ne dersin?”dedi. (Oğlu:) “Ey babacığım! Emredildiğin şeyi yap. İnşaallah beni sabredenlerden bulacaksın. ”dedi.

Böylece ikisi de (Allah’ın emrine) teslim olunca (İbrahim) onu şakağı üzerine yatırdı.

Biz ona (şöyle) seslendik: “Ey İbrahim!”

“Gerçekten rüyana sadakat gösterdin. Şüphesiz ki biz, iyi hareket edenleri böyle mükâfatlandırırız.”

“Hakikaten bu, apaçık imtihanın ta kendisidir.”

(Oğluna karşılık) ona büyük bir kurbanlık (koç) fidye verdik.

Sonraki (gelen)ler arasında ona (iyi bir ün) bıraktık (ki sonrakilerce:)

“İbrahim’e selam olsun.” (denilmektir.)

İşte iyi hareket edenleri biz böyle mükâfatlandırırız.

Doğrusu o mü’min kullarımızdandı.

Ona iyilerden bir peygamber olarak İshak’ı müjdeledik.

Hem kendisine hem de İshak’a bereketler verdik. Her iki (oğlu)nun neslinden iyi hareket edenler de vardır kendilerine açıkça zulmedenler de.