Ailenin tüm yükünü sırtlayan kadınlar, manevi ve ahlâkî tahribata, geçim sıkıntısına, şiddete, eğitim yasaklarına ve gayri insani muamelelere karşı mücadele ediyor. Anketler, Dünya Kadınlar Günü’nde kadınlarımızın, geleceğe dair hiçbir umut beslemediğini ortaya koydu.
Dünyada kadınlar, işgal ve katliamların getirdiği evlat ve eş acısı, işkence ve tecavüzlere maruz kalırken, Türkiye’de de geçim sıkıntısı, kamusal alan zulmü, eğitim yasağı ve şiddetle mücadele ediyor. Kamuoyu Araştırmaları Merkezi’nin yaptığı araştırmada, kadınların yüzde 42.4’ü “mutsuz” olduklarını söyledi. Kadınlarımızın en büyük sorunu ise yüzde 64.2 ile “Geçim sıkıntısı!”
Araştırmaya katılanlar, “Gelecekten umutlu musunuz?” sorusuna da yüzde 40.6 oranında, “hayır” cevabını verirken, kendilerini tanımlamaları istendiğinde şu ilginç cevaplar verildi: “Ağır işçiyim, köleyim, perişan bir insan müsveddesiyim, hizmetçiyim, delirmek üzere olan bir zavallıyım, günde 15-16 saat ayakta duran bir canlıyım”. Araştırmaya katılan kadınlara yöneltilen, “Türkiye’de kadına değer veriliyor mu?” sorusuna, yüzde 60.2 oranında “hayır”, yüzde 21.6 oranında “evet” cevabı verildi.
Kadının toplum içindeki konumunun iyileştirilmesi yönündeki tüm çabalara rağmen, istatistikler, kadın olmanın zorluğunu belgeliyor. Başbakanlık Kadının Statüsü ve Sorunları Genel Müdürlüğü ve Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK) verilerinden derlenen bilgilere göre, karar mekanizmalarında yeterince yer alamayan kadınlar, özellikle kırsalda ucuz iş gücü olarak görülüyor.
1935'de kadın parlamenter oranı yüzde 4,6 iken, bu oran 1946'da yüzde 2, 1950'de yüzde 0.7, 1977'de 0.9, 1987'de 1.3, 2002'de ise 4.4 seviyesine geldi. 1935'den bugüne geçen 72 yıla rağmen kadın parlamenter sayısında artış olmadı.
1950'de, 100 erkeğe düşen kadın sayısı şehirlerde 87, köylerde 113, 1960'da şehirlerde 86, köylerde 101, 1980'de şehirlerde 91, köylerde 102, 1990'da şehirlerde 93, köylerde 104, 2000 yılında ise şehirlerde 96'ya ulaşırken, köylerde 100 erkeğe düşen kadın sayısı 100'e geriledi.
Lise ve daha üstü eğitimli 17-24 yaş grubunda bulunan kadınların yüzde 39.6'sı işsiz. Kentli kadınlarda bu oran yüzde 37.4 iken kırsal alandaki kadınlar için yüzde 45.3'e ulaşıyor.
MİLLİ GAZETE -8 MART 2007 PERŞEMBE
Araştırmaya katılanlar, “Gelecekten umutlu musunuz?” sorusuna da yüzde 40.6 oranında, “hayır” cevabını verirken, kendilerini tanımlamaları istendiğinde şu ilginç cevaplar verildi: “Ağır işçiyim, köleyim, perişan bir insan müsveddesiyim, hizmetçiyim, delirmek üzere olan bir zavallıyım, günde 15-16 saat ayakta duran bir canlıyım”. Araştırmaya katılan kadınlara yöneltilen, “Türkiye’de kadına değer veriliyor mu?” sorusuna, yüzde 60.2 oranında “hayır”, yüzde 21.6 oranında “evet” cevabı verildi.
Kadının toplum içindeki konumunun iyileştirilmesi yönündeki tüm çabalara rağmen, istatistikler, kadın olmanın zorluğunu belgeliyor. Başbakanlık Kadının Statüsü ve Sorunları Genel Müdürlüğü ve Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK) verilerinden derlenen bilgilere göre, karar mekanizmalarında yeterince yer alamayan kadınlar, özellikle kırsalda ucuz iş gücü olarak görülüyor.
1935'de kadın parlamenter oranı yüzde 4,6 iken, bu oran 1946'da yüzde 2, 1950'de yüzde 0.7, 1977'de 0.9, 1987'de 1.3, 2002'de ise 4.4 seviyesine geldi. 1935'den bugüne geçen 72 yıla rağmen kadın parlamenter sayısında artış olmadı.
1950'de, 100 erkeğe düşen kadın sayısı şehirlerde 87, köylerde 113, 1960'da şehirlerde 86, köylerde 101, 1980'de şehirlerde 91, köylerde 102, 1990'da şehirlerde 93, köylerde 104, 2000 yılında ise şehirlerde 96'ya ulaşırken, köylerde 100 erkeğe düşen kadın sayısı 100'e geriledi.
Lise ve daha üstü eğitimli 17-24 yaş grubunda bulunan kadınların yüzde 39.6'sı işsiz. Kentli kadınlarda bu oran yüzde 37.4 iken kırsal alandaki kadınlar için yüzde 45.3'e ulaşıyor.
MİLLİ GAZETE -8 MART 2007 PERŞEMBE
