Gençlerin yaşadığı duygu ve düşünceleri keşfetmeye çalışın

Önemli olan kendimizi onun yerine koyup, onun düşünce, algılama ve duygu dünyasını keşfetmemizdir. İnsanlar dünyaya geldikleri andan itibaren bir tiyatronun içinde bulurlar kendilerini. Hatta daha dünyaya gelmeden anne karnında iken rollerini oynamaya başlarlar. Bu roller Allah tarafından çizilmiş ve O’nun (cc) kayıtsız şartsız bildiği rollerdir. Önemli olan bizim üzerimize düşen rolü hakkıyla oynayabilmemizdir. Gençlik çağını yaşayan çocuklarımıza da biçilmiş bir rol var. Ergenlik dönemini yaşamak. Kimi gençler ergenlik dönemini sorunsuz bir şekilde yaşar ve ailesini mutlu edecek bir oyunun içerisinde perdeyi kapatırken, kimi gençler ergenlik dönemi sıkıntılarını oynamayı tercih ederler. Kaçınılmazdır bu. Ergenlik çağının gerektirdiği rolün hakkını verecektir gençler. Eğitimciler hep derler, “Böyle durumlarda gençleri anlamaya çalışın, onlara anlayışlı davranın.” diye. Şimdi siz ergenlik çağındaki çocuğunuzla problem yaşıyorsunuz değil mi? Onları anlamaya çalışıyor; ama güçlük çekiyorsunuz. O halde bir başka yolu denemeye ne dersiniz? Siz belirli bir olgunluk yaşını geçmişsiniz. Olaylara hep kendi pencerenizden ve yaşınızın gerektirdiği olgunlukla bakıyorsunuz. Yani bu uğraşla gençleri anlayamazsınız. “İyi de canım ne yapacağız şimdi? Hiç mi uğraşmayalım onları anlamak için?” Uğraşın tabii; ama farklı bir yol deneyerek. Günümüzde sıkça duyduğunuz, ama anlamını çok merak etmediğiniz bir kelimeyi dağarcığınıza alarak işe başlayın. Ne yapın biliyor musunuz? Çocuklarınızla aranızda empati kurun. Çocuğunuz, eşiniz, arkadaşınız sizin için anlamsız gibi görünen birtakım davranışlar sergilediğinde kendinizi onun yerine koyun. Onu çok anlamaya çalışmayın. Onun, o an yaşadığı duygu ve düşüncelerini keşfetmeye çalışın. Çocuğunuza zaman ayıracağınıza dair söz verdiniz. Çocuğunuz sizinle geçireceği birkaç saatin hayalini kurmuş ve büyük bir heyecanla sizin gelmenizi bekliyor; ama işyerindeki beklenmedik bir gelişme, randevunuza gitmenizi engelledi. Eve geldiğinizde çocuğunuza; “Yavrum kusura bakma, işyerinde kalmam gerekti; ama sana da haber veremedim. Özür dilerim. Başka bir zaman seninle beraber olsak olur mu?” diye sordunuz. Muhtemelen alacağınız cevap: “Önemli değil baba!!!” şeklinde olacaktır. Eğer çocuğunuzla empati kurmayıp kendinizi onun yerine koymazsanız büyük bir yanılgı yaşarsınız. Size göre bu olayda baba özür dilemiş ve mesele kapanmıştır. Oysaki baba, kendini çocuğun yerine koysa ve onun yaşadığı hayal kırıklığını bir an, onun duygu ve düşünceleriyle yaşasa gerçeğin hiç de sandığı gibi olmadığını görecektir.