Çocuklarınızı korkutmayın

Kolay olan hep tercih edilir; ama çocuklar bu korkunun bedelini bize daha sonraları çok pahalıya ödetirler. Yaralanmış bir diz, bir organ iyileştirilebilir, fakat yaralanmış bir cesaret bir ömür boyu yaralı olarak sürer gider. Korku, tehlikeler karşısında duyulan bir heyecan halidir. Çocuklara, hayatlarının ilk dönemlerinde ilk defa karşılaştıkları bilinmeyenleri küçük küçük parçalar halinde, ufak adımlarla göstererek hayata hazırlamak yerine onlara ilgi göstermeyip onlara bilinmeyen şeyleri tanıtmadığımız için çocukların korkuları olur. Korku ve heyecan çocuğun yaratılışında vardır. Ancak eğitimle gelişir, büyür ya da azalır. Başkaları bizimle alay ettiğinde, bize bebek dediğinde veya korkulacak, bağırılıp çığlık atılacak bir şey olmadığını söylediğinde bu korkular daha da büyür. Yanlış eğitim ve uygulamalarla çocuklara kazandırılan yersiz korkular ve bunların hastalık haline gelmiş şekilleri olan fobiler, çocukların ruhunda telafisi mümkün olmayan bozukluklar meydana getirebilirler. Dokuz yaşındaki çocuklar üzerine yapılan bir araştırmada (Eme ve Schmidt, 1978), bu çocukların yüzde 40’ından fazlasındaki korkuları şöyle sıralıyorlar: 1–Bedensel zarar, 2–Soygunlar, çocuk hırsızlıkları ve ölüm, 3–Dokuz yaşındaki bir kız çocuğu “bir topun çarpmasından’’, “soyguncu, kötü niyetli kimseler ve hırsızlar nedeniyle evde yalnız bırakılmaktan’’, “havlayan ve kendisini kovalayan büyük köpeklerden” korkuyor. ZAMAN - 30.01.2003