Kitle iletişim teknolojisindeki gelişmeler, savaşı harp meydanlarından uydulara, çanak antenlere, videophone'lara taşıyor. Propoganda savaşının en etkileyici mecrası ise televizyonlar. Örneğin George W. Bush halka sesleniş konuşmalarında aile üyelerinin fotoğraflarını yanından eksik etmiyor. Böylelikle "sorumlu, babacan, şefkatli aile babası" imajı çiziyor. Irak İçişleri Bakanı Muhammed Ahmet ise halkına direniş ruhu aşılamak ve Batı'ya gözdağı vermek için basın toplantısına çelik yelek ve elinde Kalaşnikof tüfekle çıkıyor.
ABD, "Irak askerlerini esir aldık. işte görüntüleri" diyor. Irak tarafı "Bunların hepsi Amerikan tiyatrosu. Esir düşen askerimiz yok" diye yanıtlıyor. Bağdat'a yönelik Amerikan bombardımanının öncelikle radyo ve televizyon binalarını hedef alması da bu savaşta kitle iletişiminin önemini ortaya koyuyor.
Bu arada medyanın gözü kulağı savaş meydanının her yerine ulaşıyor. Artık pek az bilgi "gizli" kalabiliyor. Bu da Pentagon'un savaş başlamadan önce "Irak'ın silahlı gücünden daha çok 'CNN etkisinden' çekiniyoruz" şeklindeki açıklamasının ne kadar haklı nedenlere dayandığını ortaya koyuyor.
Gerçekten de günümüz savaşları artık hem meydanlarda hem de anten kuleleri arasında kazanılmak zorunda. Bazen bir TV sinyali, tonlarca bombadan daha etkili olabiliyor.
SABAH - 24.03.2003
En tehlikeli silah: TV sinyali
Savaş; tanklarla, toplarla, füze ve bombalarla yapılıyormuş gibi görünse de aslında ortada bir "bilgi, bilişim ve iletişim savaşı" yaşanıyor.
