Kana kana su içmeyi unuttuk

Kentli nüfusun artmasına koşut olarak, su kaynaklarının azalması ve su kirliliğinin artması, ambalajlı suya dönük istemi hızlandırdı. İstanbul'da, özellikle 1992-1994 yılları arasında şehir içi şebeke sularının kalitesinin düşmesi ve barajlardaki su yoğunluğunun azalması ''sudan para kazanan'' yeni bir sektörün doğmasına neden oldu. İçme suyu pazarındaki rekabetin giderek arttığı Türkiye'de, tüketilen ambalajlı suyun yüzde 59'unu damacana suların, yüzde 18'ini ise pet şişelerin oluşturduğu belirtildi. Önceki yıllarda, daha önce görülmemiş olan bir su satışı uygulaması ortaya çıktı. Hızla yaygınlaşan su istasyonlarında açık su satışına başlandı. Bu istasyonlar sağlıklı olmadığı gerekçesiyle uygulamaya son verildi. 10 Kasım 1999'da Sağlık Bakanlığı'nın verdiği ''su satış izni'' ile ambalajlı su satan işyerleri yeniden piyasaya döndü. Hızla yaygınlaşan satış yerleri, ''kaynak suyu'' kavramını toplumun bir değeri olarak pekiştirdi. 19 litrelik ambalajlı içme sularının fiyatları 1 milyon 750 bin ile 3 milyon 950 bin lira arasında değişiyor. Pek çok kaynağın devlete ait olduğu, gelişmiş arıtma sistemlerine sahip Özkaynak, Sırmakeş Kaynak, Kestane Kaynak, Emirdağ Kaynak gibi 56 ayrı ambalajlama tesisinde üretilen sularla, İstanbul halkına daha sağlıklı içme suyu sunulduğu belirtildi. Bu işletmelerin üçte ikisinin sağlık koşulları bakımından yeterli olmadığı vurgulandı. Alım gücünün düşük olduğu semtlerde ise çoğunlukla kaynağı belli olmayan kuyu sularının satıldığına dikkat çekildi. SU ALIRKEN DİKKAT * Kap temiz olmalı. * Suda bulanıklık olmamalı. * Kapak su sızdırmamalı. * Emniyet şeridi bulunmalı. * Damacana markasıyla suyun markası aynı olmalı. * Sular güneş görmeyen yerlerde muhafaza edilmeli. * Son kullanma tarihi geçmiş olmamalı. CUMHURİYET 21.05.2004