Çanakkale nedir? Varolmak, yokolmak. Bağımsız kalmak. Köleliği kabullenmek. Mandacılığa sığınmak veya “Hür doğdum, hür yaşarım” diyebilmek. Çanakkale; yeniden millet olmanın ana rahmidir.
Bizim dedelerimiz Çanakkale’de, özellikle Balkan Savaşları sonrasında, iyice küçülmüş, morali dibe çökmüş, bitmiş, tükenmiş, lidersiz, örgütsüz, ordusuz kalarak, bağımsızlığı da tehlikeye girmiş bir ulusun haritadan silinmesini durduran şanlı direnişi yaptılar. Yeniden varoldular.
Çanakkale direnmeseydi. Çanakkale geçilseydi. İstanbul düşecekti. Dünya savaşı uzamayacak, 2.5 yıl erken bitecek, İngilizler, Fransızlar, ve Ruslar daha az zayiat verecekler, belki de Çarlık yönetimi ekonomik darboğazla sıkışmayacağı için Rusya’da “1917 Devrimi” de olmayacaktı. Fakat Türkler de o dönem dünyanın en güçlü ve emperyalist emelli özellikle Fransız, İngiliz, Ruslardan oluşan karma gücünü Çanakkale’de durdurarak; “karşı tarafı yenmiş olmaktan ziyade kendini yeniden millet olabilme gücüyle varetmemiş” olacaktı.
Çanakkale geçilmez! Boş bir edebiyat değil. Şu anda yapıldığı gibi anıtlar, bayraklar dikip, cilalı laflarla oy artırma fırsatçılığına çıkarak ve vatan elden gidiyor korkutmasına sığınıp “plastik bir milliyetçiliğe” alet edilecek bir direniş hiç değil.
Dedelerimiz! 450 bin askerdiler. Düşman! İngiliz, Fransız, Anzak. 550 bin askerdi. Düşman, o döneme göre yeni savaş teknolojilerine örneğin bugünkü zırhlı araçların ilk modeli sayılan üstün silahlara sahipti ve Çanakkale’ye dünyanın ilk en büyük anfibik çıkartmasını yapmıştı.
Toplamı sadece ve sadece 20 kilometre uzunluğundaki bir cephenin iki yanında, çok küçük bir alanda Türkler ve düşman 1 milyona yakın insan mevzilendiler; göğüs göğüse, boğaz boğaza, diş dişe, süngü süngüye 259 gün savaştılar.
10 Türk’ten 6’sı şehit oldu. 10 düşmandan 5’i öldü. Çanakkale’yi geçemediler. Geldikleri gibi gittiler.
Onun için Şair Mehmet Akif, “Bastığın yeri, toprak diye geçme tanı/ Sen şehit oğlusun, yazıktır incitme atanı” diye haykırıyor…
VATAN -19 MART 2007 PAZARTESİ (NECATİ DOĞRU)
Bizim dedelerimiz Çanakkale’de, özellikle Balkan Savaşları sonrasında, iyice küçülmüş, morali dibe çökmüş, bitmiş, tükenmiş, lidersiz, örgütsüz, ordusuz kalarak, bağımsızlığı da tehlikeye girmiş bir ulusun haritadan silinmesini durduran şanlı direnişi yaptılar. Yeniden varoldular.
Çanakkale direnmeseydi. Çanakkale geçilseydi. İstanbul düşecekti. Dünya savaşı uzamayacak, 2.5 yıl erken bitecek, İngilizler, Fransızlar, ve Ruslar daha az zayiat verecekler, belki de Çarlık yönetimi ekonomik darboğazla sıkışmayacağı için Rusya’da “1917 Devrimi” de olmayacaktı. Fakat Türkler de o dönem dünyanın en güçlü ve emperyalist emelli özellikle Fransız, İngiliz, Ruslardan oluşan karma gücünü Çanakkale’de durdurarak; “karşı tarafı yenmiş olmaktan ziyade kendini yeniden millet olabilme gücüyle varetmemiş” olacaktı.
Çanakkale geçilmez! Boş bir edebiyat değil. Şu anda yapıldığı gibi anıtlar, bayraklar dikip, cilalı laflarla oy artırma fırsatçılığına çıkarak ve vatan elden gidiyor korkutmasına sığınıp “plastik bir milliyetçiliğe” alet edilecek bir direniş hiç değil.
Dedelerimiz! 450 bin askerdiler. Düşman! İngiliz, Fransız, Anzak. 550 bin askerdi. Düşman, o döneme göre yeni savaş teknolojilerine örneğin bugünkü zırhlı araçların ilk modeli sayılan üstün silahlara sahipti ve Çanakkale’ye dünyanın ilk en büyük anfibik çıkartmasını yapmıştı.
Toplamı sadece ve sadece 20 kilometre uzunluğundaki bir cephenin iki yanında, çok küçük bir alanda Türkler ve düşman 1 milyona yakın insan mevzilendiler; göğüs göğüse, boğaz boğaza, diş dişe, süngü süngüye 259 gün savaştılar.
10 Türk’ten 6’sı şehit oldu. 10 düşmandan 5’i öldü. Çanakkale’yi geçemediler. Geldikleri gibi gittiler.
Onun için Şair Mehmet Akif, “Bastığın yeri, toprak diye geçme tanı/ Sen şehit oğlusun, yazıktır incitme atanı” diye haykırıyor…
VATAN -19 MART 2007 PAZARTESİ (NECATİ DOĞRU)
