Efendimizin Miraçta Cebraili Haşyet İçinde Görmesi - 29.04.1984

Merertü leylete üsriye bî bi'l-melei'l a'lâ ve cibrîlü ke'l-hılsi'l bâlî min-haşyetillâhi teâlâ.

Heysemî, "bu hadisin ravileri güvenilir kimselerdir" demiş. Câbir b. Abdillah el-Esnarî'den rivayet edilmiş sahih bir hadîs-i şerîf.

Peygamber Efendimiz buyurmuş ki;

"Benim isrâ ve miraç mucize olarak o miraç olayının başıma geldiği, miraca çıkarıldığım günde..." Aslında leylete üsriye bî, "Mekke-i Mükerreme'den Kudüs'e götürüldüğüm gece." diyor. Arkasından da miraç olduğu için o kadarını söylemiş, bir de miraç zikretmemiş. "O gecede mele-i âlâya uğradım." diyor.

Mele-i âlâ, Allahu Teâlâ hazretlerinin huzurunda bir mübarek mahal, kendisine en yakın meleklerin, en mübarek şahsiyetlerin bulunduğu yer.

Uğradım, orada ne göreyim!?

Ve cibrîlü ke'l-hılsi'l bâlî min-haşyetillâhi teâlâ. "Cebrail aleyhisselam'ı kenarda Allah'ın haşyetinden, havfından, korkusundan eski bir kilim gibi gördüm!"

Yani hani eski kilim ne olur?

Buruşturulur bir kenara atılır. Cebrail aleyhisselam Allah korkusundan bir eski kilim gibi bir kenarda büzülmüş kalmış; öyle gördüm. Cebrail aleyhisselam meleklerin en yükseği.

Burada iki mana var. Bir; Allah'tan korkalım. Melekler günahtan muarrâ, müberrâ, günah işlemez, Allah'ın emirlerini tutar kulları, yaratıkları. Öyle olduğu halde Allah korkusundan bir eski kilim gibi buruşup köşede kalırsa bize ne oluyor? Cenneti satın mı aldık, garantisi mi var, imzalı belge mi verildi? Çok mu matah bir ömür sürüyoruz, çok hayırlı işler mi yapıyoruz? Ömrümüzü Cenâb-ı Mevlâ'nın rızası yolunda, güzel mi sarf etmişiz, malımızı öyle mi yapıyoruz? Her anımız gafletten uzak, Cenâb-ı Mevlâ'nın istediği işleri yapmak suretiyle mi geçiyor? Ne oluyor bize?

Biraz korkmamız, tüylerimizin diken diken olması lazım!

Korkmuyoruz, neden?

el-Câhili cesûrun. "Cahil korkmaz." Cahil korkmaz,

İnnemâ yahşellâhe min-'ıbâdihi'l-ulemâu. "Allah'tan en çok, ancak ve ancak alim kulları korkar."

Küçücük bir çocuk elektrik teline gelir hop yapışır. Nereden bilsin elektriği, cereyanı, cereyanın çarpacağını, çarpınca öldüreceğini?

Teli görürü yapışır. Cahil. Sobanın yanına gider tutmağa kalkar, ütüyü tutmaya kalkar.

Neden?

Bilmiyor, cahil. Cahil cesur olur; alim Allahu Teâlâ hazretlerini sever, bağlanır. Sevgisinin, onun kendisine ihsanının karşılığında ona kulluk etmesi gerektiğini bilir; kulluk etmediği zaman o ihsanın aksi bir şey olacağını düşünür.

Minhu isyânün ve nisyânün ve sehvün ba'de sehvin.

Minke ihsânün ve fadlün ba'de i'tâil cezîl.

"Yâ Rabbi! biz sabah akşam isyan ediyoruz, unutuyoruz, hata üstüne hata işliyoruz. Sen de lütuf üstüne lütuf, ihsan üstüne ihsanda bulunuyorsun." diyor şair.

O ihsanların karşısında benim böyle yapmam doğru olmaz, diye korkar veyahut azabı şiddetidir, ikabı elimdir, cehennemi çok fenadır, oraya düşmeyeyim diye korkar. Ya iltifattan mahrum kalacağım diye korkar ya azaba uğrayacağım tokadı yiyeceğim diye korkar, alim aklını başına toplar. Cahil, pervasız yürür yürür cehenneme yuvarlanır gider.

Ve kûdühe'n-nâsü ve'l-hicâretü. "O cehennemin ateşi insanlardır." İnsanlar yanacak orada cayır cayır.

Allahu Teâla hazretleri bizi Allahu Teâla hazretlerine kulluğun şerefini idrak edenlerden eylesin, ona has halis salih amellerle ibadet edip rızası yolunda ömür geçirmeyi nasip eylesin. Huzuruna sevdiği, razı olduğu bir kul olarak varmayı cümlemize ihsan eylesin.

Fâtiha-ı şerîfe mea'l-Besmele.