Mütevazı Olmak - 01.05.1986

İnne mine't-tevâdui lillâhi er-rıdâ bi'd-dûni min şerefi'l-mecâlisi.

Peygamber Efendimiz buyuruyor ki;

"Tevâzudandır, tevâzunun bir çeşidindendir; kişinin meclisin şerefli yerlerinin aşağı tarafında oturması."

Hiç unutmuyorum, bir kardeşimiz, bir dostumuz, Allah selâmet versin, kıymetli bir kimse... Hocamız sağ idi, burada onun meclisine geldi. Kalabalık, böyle cami gibi salon sonuna kadar kalabalık... Hemen geldi, kapının önüne oturuverdi. Yani kapının eşiğine, ayakkabı çıkartılacak yere... Hiç "Ben bakanım, şöyleyim böyleyim..." diye kibir göstermedi. Hâlâ takdir ederim. Beraberce Hicaz'a gittik. Bezi almış, bindiği arabanın camlarının çamurlarını siliyor. Bakan; gittiğimiz kasabalarda jandarma karşılıyor, havaya fişekler atıyorlar, [ilgi gösteriyorlar...] Bakan olduğu halde böyle...

Tevâzu güzel şey!

Tevâzunun bir çeşidi de neymiş?

Bir meclise geldiği zaman insanın en şerefli yerine, başköşeye gitmeyip de hemen bir köşeye oturuvermesidir.

Kim tevâzu gösterirse Allah onu yüceltir. Kim tekebbür ederse; "Ben şöyleyim, ben böyleyim, bana bu aşağısı kurtarmaz, elbette ben şöyle olmalıyım, şu muameleye lâyıkım..." filan derse...

Tevâzu göstereni yüceltir, Allah'ın ilâhi kanunudur.