Varoluş Sebebimiz

“Biz gökleri, yeri ve bunlar arasındakileri (oyun ve eğlence olsun da) “oynayalım” diye (boşuna) yaratmadık.” (Duhan, 38)

Gözlerimizi kapattığımız zaman, dünya karanlık bir yer haline gelir. Etrafımızdaki hiçbir şeyi göremeyiz. Oysaki biz göremiyoruz diye etrafımızdaki şeyler yok olmuş değildir. Hepsi yerli yerinde duruyor ve kâinatta her şey aynı an’da, hem var oluyor hem de varlığını sürdürüyor.

“Ey insanlar! Sizi ve sizden öncekileri yaratan Rabbinize (ibadet ve itaatle) kulluk ediniz ki takvâya erenlerden (emirlerine uygun yaşayıp yasaklarından kaçınarak korunanlardan) olasınız.” (Bakara, 21)

İnsan yaradılışı itibariyle bir hakikati arama duygusuna sahiptir. İnsanlık tarihinin en temel eserleri, başucu kitapları hep hakikat arayışının bir ürünü ve bu arayışın semeresi olan düşünmenin, sorgulamanın bir neticesidir. Bir de saadet arayanlar vardır ki onlar da çareyi hakikatin ulaştırdığı saadette bulmuşlardır.

“Bir şeyi dilediği zaman, O’nun buyruğu sadece “ol” demektir. O da hemen oluverir.” (Yâsîn, 82)

Varoluşu idrak etmenin yolu yokoluşu anlamlandırmaktan geçer. Kavramların zıtlarıyla bilinebildiği bu dünyada, varoluşa düşen zıtlık yok oluş gerçeğidir. En sadesinden “Bugün varız yarın yokuz” diye başlar bu silsile. Eşya yok, mekan yok, insan yok, dünya yok… Yok da yok…

Varoluş Sebeplerini Örten Çokluklar — De ki: “Göklerde ve yerde olanlar kimindir?” De ki: “Allah’ındır.” O, rahmet etmeyi bizzat kendi üzerine yazmıştır. Sizi elbette hakkında hiç şüphe olmayan kıyamet gününde toplayacaktır. (Akl-ı selîmini kullanmayarak) kendilerini ziyana uğratanlar var ya, işte onlar iman etmezler. (En’am, 12)

Bu dünyaya gelen her insanın fıtratına inanma ihtiyacı verilmiştir. Tüm zamanlarda varoluş sancısı çeken filozoflar, yollarını bazen inkara bazen imana bazen de şüpheciliğe çıkarmışlardır. Nietche, Spinoza, Plato uzantısında hepsinin takdir edilesi ortak yönü, herbirinin bir sancı, bir yangı çekmiş olmalarıdır.