Ali İmran 98 - 101 - Hristiyanların Allahın Ayetlerine Tutumları

Bismillâhirrahmânirrahîm.

ElhamdülilâhiRabbi’l-âlemîn. Ve’s-salâtuve’s-selâmualâseyyidi’l-evvelîne ve’l-âhirîn. Tâc-i ruûsinâ ve tabîb-i kulûbinâ ve usvetine’l-hasenetiMuhammedini’l-Mustafâ ve alââlihî ve sahbihî ve men tebi’ahûbiihsânin ilâ yevmi'd-dîn.

Emmâba’d.

Aziz ve muhterem kardeşlerim;

Kur’an-ı Kerim’in dördüncü cüzünden bir konu seçmek için Kur'an-ı Kerîmi açtık. Dördüncü cüzün birinci sayfasının sonunda, Allah-u Teâlâ hazretleri buyuruyor ki:

Bismillâhirrahmânirrahîm.

يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ اٰمَنُٓوا اِنْ تُط۪يعُوا فَر۪يقًا مِنَ الَّذ۪ينَ اُو۫تُوا الْكِتَابَ يَرُدُّوكُمْ بَعْدَ ا۪يمَانِكُمْ كَافِر۪ينَ

Yâeyyühe’l-lezîneâmenû in-tutîuferîkanmine’l-lezîneûtü’l-kitâbeyeruddûkümba'deîmânikümkâfirîne.

Sadakallâhü’l-azîm.

Ey iman edenler!…

Yâeyyühe’l-lezîneâmenû. “Ey o iman eden kullar.”

İn-tutîu. “Eğer itaat ederseniz.”

Ferîkanmine’l-lezîneûtü’l-kitâbe. “Kendilerine kitap indirilmiş, Peygamber gönderilmiş kimselere itaat ederseniz.” Kimselerden bazılarına, bir gruba, bir zümreye itaat ederseniz;

Yeruddûküm. “Sizi geriye çevirirler.”

Ba'deîmâniküm. “İmanınızdan sonra, iman etmiş olmanızdan sonra.”

Kâfirîne. “Kafirler olarak imandan küfre tekrar döndürürler.” Onlara itaat etmeyin. Eğer itaat ederseniz; onlar sizi iman etmişken yine kâfirliğe döndürürler.

وَكَيْفَ تَكْفُرُونَ وَاَنْتُمْ تُتْلٰى عَلَيْكُمْ اٰيَاتُ اللّٰهِ وَف۪يكُمْ رَسُولُهُۜ وَمَنْ يَعْتَصِمْ بِاللّٰهِ فَقَدْ هُدِيَ اِلٰى صِرَاطٍ مُسْتَق۪يمٍ۟

Bismillâhirrahmânirrahîm.

Ve-keyfe tekfürûne ve entümtütlâaleykümâyâtu’llahi ve fî-küm rasûlühû.

“Siz Allah’a nasıl küfredersiniz, kâfir olursunuz!”

Ve-entümtütlâaleykümâyâtü’llahi. “Allah’ın ayetleri size okunurken.” Tebliğ edilip dururken.

Ve-fîkümrasûlühû. “Ve aranızda Resûlullah sağ salim yaşayıp dururken…”

“Siz nasıl kâfir olursunuz, küfre düşersiniz. Nasıl imanı bırakıp kâfir hâline gelirsiniz? Olur mu hiç öyle şey?”

Ve-men ya'tesimbi’llahi fe-kadhüdiye ilâ sırâtınmüstekîmin. “Her kim Allah’a sarılırsa, sımsıkı bağlanırsa, Allah’ı severse, Allah’a bağlanırsa, itisam ederse; o sıratı müstakime sevk olunur, hidayet olunur.”

Şimdi daha önceki iki ayeti kerimede Allah-u Teâlâ hazretleri Peygamber Efendimiz'e emrediyordu ki; Kul yâehle’l-kitâbi. “Ey kendilerine kitap gönderilmiş milletler, insanlar.”

قُلْ يَٓا اَهْلَ الْكِتَابِ لِمَ تَكْفُرُونَ بِاٰيَاتِ اللّٰهِۗ وَاللّٰهُ شَه۪يدٌ عَلٰى مَا تَعْمَلُونَ

Kul yâehle’l-kitâbi lime tekfürûnebi-âyâti’llahi, va’llahüşehîdünalâmâta'melûne.

Etrafında muhatabın olan ehli kitaba de ki:

“Allah yaptıklarınızı bilip duruyorken, yaptıklarınızdan gafil değilken, yaptıklarınızı müşahede edip duruyorken… Niye Allah’ın ayetlerini inkâr ediyorsunuz, kabul etmiyorsunuz."

Ve yine de ki:

Kul yâehle’l-kitâbi lime tesu’d-dûne an-sebîli’llahi men âmenetebgûnehâıvecen ve entümşühedâ. “Ey ehli kitap; gerçeği görüp bildiğiniz halde Allah yolunu eğri göstererek, eğriliklerini bulmaya çalışarak; "Tebgûnehâıvecen"  bunun neresinde kusur var, neresinden tuttururuz, nasıl tenkit ederiz diyerek; gerçeklere şahitler olduğunuz halde, niye öyle kusur bulmaya çalışarak iman edenleri…”

Lime tesu’d-dûne an-sebîli’llahi men âmene. “İman edenleri Allah'ın yolundan döndürmeye uğraşıp duruyorsunuz.”

Ve-ma’llahubi-gâfilin an-mâta'melûne. “Allah sizin işlediklerinizden, yaptıklarınızdan, amellerinizden gafil değildir.” Her yaptığınızı, fitnenizi, fesadınızı biliyor.

Demek ki Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem Efendimiz; Allah’ın kendisine verdiği Peygamberlik vazifesinin gereği olarak, Allah’ın kendisine vahyetmiş olduğu ayetleri insanlara okuyup bazılarını ikna etmiş, mü'min olmuşlar, imana gelmişler, Resûlullah’abağlanmışlar, tâbi olmuşlar.  Mucizelerini görmüşler, haklılığını görmüşler ve imana gelmişler.

Fakat Mekke’de, Medine’de ve Arabistan’ın muhtelif yerlerinde; Yemen’de, kuzeyde, Hayber’de daha önceden kendilerine Peygamber gönderilmiş olan halk toplulukları da var. Yahudiler var, hıristiyanlar var. Medine’de Yahudiler çoktu. Yemen’de hem Yahudi vardı, hem de Hıristiyanlar vardı. Kiliseleri vardı. Suriye tarafına doğru çıktıkça Hıristiyanlar daha da çok oluyordu ve şimdi ki Ürdün’ün olduğu yerlerde, Suriye’nin olduğu yerlerde Hıristiyan 'Gassani devleti' vardı. Hıristiyan’dı bunlar. Bunlar kendilerine inmiş olan ayetlerden âhir zamanda bir Peygamber geleceğini biliyorlardı, bekliyorlardı. Arabistan’ın müşriklerine bir Peygamber geleceğini söylüyorlardı.

“Bir Peygamber gelecek. Biz onun etrafında toplanacağız. Siz müşrikleri tepeleyeceğiz, yeneceğiz.” diyorlardı. “Bir Peygamber gelecek. Şirki; savaşarak, yok edecek, müşriklik kalmayacak, puta tapıcılık kalmayacak. O gelince biz sizi yok edeceğiz.” diyorlardı ve O'nun Hz. İbrahim aleyhisselam’ın soyundan geleceğini söylüyorlardı. Çünkü bu kitaplarında yazılıydı, evsafı belirtilmişti. “İbrahim aleyhisselam’ın torunlarından -onun sülalesinden, soyundan- bir Peygamber gelecek.” diyorlardı.

İbrahim aleyhisselam’ın bir evladından da Yahudiler geldiği için, Yahudilerin içinden bir Peygamber gelecek sanıyorlardı öyle bekliyorlardı.

Fakat İbrahim aleyhisselam, oğlu İsmail aleyhisselam’ı getirip Mekke’ye yerleştirmemiş miydi?

Orada da İsmail aleyhisselam’ın soyu devam etmemiş miydi?

Peygamber Efendimiz de o soydan değil miydi?

Allah bizim Peygamber Efendimiz’i peygamber olarak İbrahim aleyhisselam’ın evlatları arasından çıkartınca; bunlar iki durumla karşı karşıya kaldılar: “Tamam biz İbrahim aleyhisselam’ı zaten peygamber olarak tanıyoruz, bizim Peygamberimizdir. Allah O'nun evladından bunu peygamber göndermiş. Zaten Tevrat’ta bunun evsafı yazıyor, buna inanalım.” diye gelip iman etmeleri lazımdı. Bazıları böyle yaptılar.

Peygamber Efendimiz kendilerine "Ben Tevrat’ta sizin beklediğiniz, okuduğunuz âhir zaman Peygamberiyim." dediği zaman Abdullah ibni Selam (r.a) gibi bazı Yahudi âlimleri, işi iyi bilen, temiz kalpli insanlar Peygamber Efendimiz'e iman getirdiler. Dediler ki; “Doğru söylüyorsun, ya Resullallah! Evet, Tevrat’ta böyle yazıyor. Durum aynen senin bildirdiğin gibi. Biz sana iman ettik.” dediler, iman ettiler.

Yahudiyken, Tevrat’ı okuyorken, iyi âlimken, ilimlerinin gereği olarak, âlimliklerinin gereği olarak iman ettiler.

Ama bir kısmı da bu durum karşısında başka duyguların içine düştüler; acayip tavırlar takındılar.

Artık onları hangi duygular, karşı tarafa geçirdi?

Kişiden kişiye değişebilir.

Mesela; Yemen piskoposu iman etmedi, kardeşi iman etti. Hatta Yemen'den, Peygamber Efendimiz’i Medine’de görmeye yetmiş küsur kişilik kâfile halinde çıktılar, geldiler. Şaşalı hıristiyanlık dini kıyafetleriyle, asalarıyla, taçlarıyla Yemen’den Medine-yiMünevvere’ye geldiler. Bunlarla konuştu Peygamber Efendimiz. Ali İmran suresinin ayetleri bu konuşmalar üzerine nazil oldu, bunlar hakkında indi. Peygamber Efendimiz'in mescidine; saltanatla gelip, putlarıyla, haçlarıyla girince sahabe-yikirâm rahatsız oldular; kızdılar, sıkıldılar.

Peygamber Efendimiz'in gözünün içine baktılar. Peygamber Efendimiz “dokunmayın” diye işaret eyledi. Onlar kendi usullerine göre orada oturdular, kalktılar. Hatta Peygamber Efendimiz'in mescidinde ibadet ettiler. Sonra konuşmalar başladı.

Peygamber Efendimiz; onlara İslâm’ın ne olduğunu, Kur’an-ı Kerim’den ayetleri okumaya başladı. Ali İmran suresinin ayetlerini okudu. Onların inançlarındaki Hz. İsa zamanında, Hz. Musa zamanında olmayan, sonradan ortaya çıkmış yanlışlara işaret etti bazısı mü'min oldu. Yolda gelirken, piskopos özel konuşmalarında; “Bu âhir zaman Peygamberidir.” demişti. Ama kardeşi müslüman oldu, kendisi olmadı. Kardeşi bu sefer şaşırdı. Dedi ki; “Abi! Sen yolda 'bu adamın aleyhine konuşma, böyle sövmeye kalkışma, bu Peygamberdir' demedin mi?” Atımın ayağı tökezleyince, ben; 'şu adam yüzünden başımıza bunlar geliyor. Bu seyahate onun yüzünden çıktık.’ diye ağzımı bozmak isteyince, ‘Yok öyle konuşma, o Allah’ın Peygamberidir.’ dedin. Şimdi niye iman getirmedin?”

“Kardeşim biliyorsun biz Bizans’a bağlıyız. Bizans, bizim Yemen kilisesine her sene devlet hazinesinden külliyetli miktarda varidat gönderiyor. Altın gönderiyor. Şimdi biz müslüman olursak, o varidatı keser, onun için. Bizim halimizi serbest bırak.” dedi. Demek ki; onlar da maddî hesap yapmışlar. Ellerindeki maaşlar, paralar, imkânlar gitmesin diye düşünmüşler. Tarih kitaplarından çıkan bir açık delildir.

Bazısı da işi kıskançlığa döktüler. Bazısı da Resûlullahsallallahu aleyhi ve sellem’i imtihana çekmeye kalkıştılar. Kalktılar çeşitli sorular sordular;

“Söyle bakalım! Cennete giren insanların ilk yiyeceği yemek ne?"

Sorular sordular, Peygamber Efendimiz onları cevaplandırdı. Cevaplandırınca “tamam” demeleri, iman getirmeleri lazımdı. Onların kitaplarında belirtilmiş olan teferruatı "Bakalım biliyor mu?” diye sordular.

Peygamber Efendimiz hatta “Yarın ben size bildireyim.” dedi. Vahiy gelsin diye bekledi fakat ertesi gün olduğu halde vahiy gelmeyince çok üzüldü, çok mahcup olur gibi oldu.

Sonra Allah-u Teâlâ hazretleri vahy ederek “Bir şeyi, yarın ben yapacağım deme. İnşallah demeden, kendin böyle şey yapma!” diye ayet geldi.

وَلَا تَقُولَنَّ لِشَا۬يْءٍ اِنّ۪ي فَاعِلٌ ذٰلِكَ غَدًاۙ  اِلَّٓا اَنْ يَشَٓاءَ اللّٰهُۘ

Ve-lâ tekûlenne li-şeyin innîfâilünzâlikegaden illâ en-yeşâa’llah.

“Allah dilerse yaparım, Allah izin verirse yaparım. İnşallah yaparım de. Böyle demeden kesin söz verme.” Çünkü hüküm Allah’ındır. Dilerse bildirir, dilemezse bildirmez.

“İnşallah Allah bildirirse yarın size bildiririm demeliydin.” gibi ayet indi. Ama cevaplarda geldi. O cevaplar tam onların arzu ettiği şekilde; bizim Peygamberimizin hak Peygamber olduğunu anlatacak şekilde geldi. Demek ki bazıları böyle imtihan ederek; O'nun doğru söyleyip söylemediğini denemeye kalktılar.

Selmanu’l-Farisi gibi bazıları da Peygamber Efendimiz'in alametlerini merak ettiler. Mesela; “Âhir zaman Peygamberi sadaka almaz.” diye biliyor, “Ya Resûlallah! Buyur sana hurma getirdim bu sadakadır.”dedi. Peygamber Efendimiz tabağa hiç dokunmadı, almadı. Fukarayı müslimine; “Bunları alın, aranızda dağıtın.” dedi.

Mesela; kendi kitaplarında “Arkasında bir ben var.” diye yazılı. Selman-i Fârisi hazretleri, Peygamber Efendimiz'in "arkasında ben var mı, yok mu?” diye arkasında dolaşıyordu.

O zamanlar böyle dikişli elbiseler; kollu, düğmeli, ilikli, iğneli şeyler her zaman bulunmuyor; pahalı. Yani iki örtü…

Hacda biz nasıl dikişsiz örtü kullanıyoruz; aşağı bir peştamal salıyoruz, omzumuza bir şey alıyoruz. Oluyor bir kıyafet işte. Bu giyimlerimiz kadar çok iyi değil, ama insan netice itibariyle örtünüyor.

Bir keresinde Selman-i Fârisi arkaya arkaya bir vesile bulup da dolaştığı zaman; Peygamber Efendimiz omzundaki örtüyü 'sırtı görürsün' diye arkaya atıverdi. O'nun araştırdığını biliyor, örtüyü arkaya atıverdi. Arkasındaki mührü nübüvvet görünüverdi.

Çeşitli yollarla hak Peygamber olduğunu anlayanlar, iman getirdi. Selman-i Fârisi iyi mü'min oldu, ileri mü'min oldu. Selmanıminnâehle’l-beyti. “Selman bizden, bizim ailemizdendir.” dedirtecek kadar müeddep, güzel, iyi müslüman oldu. Allah razı olsun, şefaatlerine erdirsin. EbûBekr-i Sıddık, Selman-i Fârisi başımızın tacı. Efendilerimiz bunlar bizim.

Bazıları imana geldiler. Bazıları da imana gelmedi; maddi sebeplerden, ruhi sebeplerden, ahlaki sebeplerden imana gelmedi.

Gelmeyince ne oldu?

Yan çizmeye, ayetlerle mücadele etmeye, ayetlere karşı çıkmaya başladılar.

Allah-u Teâlâ, Peygamber Efendimiz'e;

“Niye böyle yapıyorsunuz? Siz mü'min bir milletsiniz!” diye söylettiriyor.

Bir kısmı da müslümanları imandan döndürmeye gayret etmeye başladılar.

Mesela; şöyle bir usul uygulamalarını birbirleriyle konuştular: “Ayetlerin bazısına inanalım, bu doğru diyelim. Ondan sonra bazılarını inkâr edelim. Bazılarına 'hayır bu böyle değil' diyelim. Böylece inananları tereddüde düşürelim.” dediler. “Sabah gelen ayetlere inanalım, akşamkileri inkâr edelim. İnandığımız zaman müslümanlar bize kanarlar, 'tamam bak, inanıyor' derler. İnkâr edince de onların imanları sarsılır." diye böyle usuller düşündüler. Ayet-i kerimelerde bunlar yazılı; böyle düşündükleri, böyle dedikleri, böyle kavilleştikleri, sözleştikleri, aralarında anlaştıkları belli!

Onun için; “Ey ehli kitap! Niye iman etmiş olanları; kusur bulmaya çalışarak İslâm’dan, imandan döndürmeye çalışıyorsunuz? Allah sizin yaptıklarınızdan gafil değildir. Siz işin doğru olduğunu bilen şahitler olduğunuz halde niye böyle ters çalışıyorsunuz.” diye onlara böyle söylemeyi ayet-i kerimelerde bildirdikten sonra;

Allah-u Teâlâ hazretleri, iman edenlere dönerek buyuruyor ki:

Yâeyyühe’l-lezîneâmenû. “Ey iman edenler! Eğer siz bu kendilerine kitap verilmiş ama İslâm’ın aleyhinde çalışan bu adamlara tabii olursanız, itaat ederseniz, onların sözlerini dinlerseniz, onlar sizi imanınızdan sonra tekrar kâfirler hâline döndürmeye çalışırlar." Dikkat edin! Bunların niyetleri kötü. Bunlar allem edip, kallem edip; hileler, fitneler düşünüp sizi imandan döndürmeye çalışırlar. Aman ha sakın imandan dönmeyin. Sakın onlara aldanmayın.

Ve-keyfe tekfurûne. “Allah’ın ayetleri size okunup dururken, mucizeleri görüp dururken; siz nasıl olur da imanı bırakıp, küfre düşersiniz."

Ve-fîkümrasûlühû.

“Resûlullah, Allah’ın Peygamberi aranızda yaşayıp duruyorken siz nasıl kâfir olursunuz?”

'Aman ha! Sakın imanı bırakmayın. Bunlar hile yapıyorlar, bunların hilelerini anlayın, gözünüzü açın' diye âyet-i kerîme ihtar ediyor. Allah’a dayanan, Allah’ı seven, Allah’a sarılanların da doğru yola sevk olunacaklarını bildiriyor.

Demek ki; Allah-u Teâlâ hazretleri kendisini seven, kendisine bağlananları şaşırttırmıyor. Bu önemli bir noktadır. Bir kul Allahı gerçekten seviyorsa, gerçekten samimiyse, gerçekten temiz kalpliyse, Allah ona doğru yolu gösteriyor. Kalbi temizse, niyeti temizse o esnada yanılmış bile olsa; “Yanıldın kulum, doğrusu budur.” diye doğruyu gösteriyor.

Onun için asrımızda papaz olup Hıristiyanlık için çalışıp da rüyasında Peygamberimizin hak peygamber, âhir zaman Peygamberi olduğunu görüp imana gelenler var.

Mesela Nijeryalı Fano; hakkında kitap yazılmış bir kişi. Kabile reisinin oğlu… Papaz olarak, pasör olarak kilisede çalışıyor.

Peygamber Efendimiz’i rüyada görüyor. Peygamber Efendimiz O'na; “Ey Fano, sana imanı bu öğretecek. Bu şahsın adı İbrahim İnaktır.” diye, hiç tanımadığı bir kimseyi gösteriyor. Adını da söyleyip, “Sen bunun elinde Müslüman olacaksın.” diye bildiriyor.

O'da kilise teşkilatında görevliyken gittiği yerlerde;

“Buralarda İbrahim İnak diye birisi var mı?

İbrahim İnak diye birisi var mı?” diye soruyor.

Yani daha kişiyi tanımıyor. Gittiği bir yerde; “Evet var, ne yapacaksın onu?” diyorlar.

“Hiç, adını duydum, merak ettim de ondan sordum nerededir?” diyor.

Diyorlar ki; “Şehrin falanca semtinde, falanca mahallede, filanca adreste bulunur.”

İşlerini bitirdikten sonra atlıyor bir vasıtaya; gidiyor o şahsın karşısına. Bir de bakıyor ki rüyada Peygamber Efendimiz'in kendisine gösterdiği; “Bak sen bunun eliyle, bunun karşısında müslüman olacaksın.” dediği kimse. Hemen kelime-i şehâdet getiriyor. Müslüman oluyor. İbrahim İnak da diyor ki; “Hoş geldin.” Yani O'da, rüyayı bildiğini gösterecek sözler söylüyor. Nijeryalı Fano’nun Müslüman oluşu...Böyle şeyler çok oluyor.

Sidney’de bir kardeşimiz var. Müslüman olmuş Avustralyalı. “Resulullah’ı gördüm de ondan müslüman oldum.” diye söylüyor. Bir insan Allah'a sarılırsa, Allah'a intisab ederse, bağlanırsa, severse, Allah ona doğru yolu gösteriyor.

Aziz ve muhterem kardeşlerim;

Şimdi iki sebepten dolayı, insanların küfre düşmemeleri gerektiğini bu âyet-i kerîmede görüyoruz.

Ve-fîkümrasûlühû.

“Ve içinizde Resûlullah varken."

Bu da neyi gösteriyor?

Peygamber Efendimiz'in sağlığında, Peygamber Efendimiz'in hali, hareketi, ahlâkı, sözleri, hadis-i şerifleri, mucizeleri...

Peygamber Efendimiz'den sonra bizim için neyi gösteriyor?

Sünnetini gösteriyi. Peygamber Efendimiz'in sünnetine sarılırsak, sünnetini öğrenirsek; öğrenenler küfre düşmez.

Şimdi Kur’an-ı nasıl öğreniriz?

Kur’an-ı Kerim’in manasını tefsir kitapları yazar ve açıklar. Hocalar, Kur’an-ı Kerim’in ayetlerini cemaate çok anlatsınlar. Bu bir.

“Peygamber Efendimiz'in sözlerini nasıl öğreniriz?

O da hadis kitaplarında vardır. Herkesin evinde de kaç türlü hadis kitabı mevcuttur.

O halde ne yapmamız lazım?

Her gün, her akşam, her sabah, her pazar, her cumartesi, her namazdan önce, sonra, her fırsatta; biraz ayet, biraz hadis seçerek veya sırayla giderek ayetleri, hadisleri öğretmemiz lazım. Ayetleri, hadisleri öğrenmemiz lazım. Nereden, nasıl öğreneceksek onu sağlamamız lazım. Hocalar olarak da cemaate ayetleri, hadisleri söylememiz lazım. Elhamdülillah elimizde kitap var. İşte Kur’an-ı Kerim. Fâtiha’dan başlıyor, Kul euzubi-Rabbi'n-nas da bitiyor. İşte Kur’anı Kerim. Bunları okuyalım, anlayalım, anlatalım. Anlatmak gerekiyor tabii, incelikleri var. Açıklamalar gerekiyor. Bilinmeyen yerlerini öğretmek gerekiyor cemaate, bu bir.

Sonra Peygamber Efendimiz'in hadisleri var; onlarla da ilgili ne kadar çok kitap var ama okumuyoruz. Varsa bir babayiğit kalksın “Ben bir hadis kitabını baştan sona okudum da hatmettim.” desin de anlından öpeyim. Okumuyoruz! Varsa bir arslan parçası yiğit kalksın; "Ben dikkatli bir şekilde elimde kalemle; ayetleri, ayetlerin mealini baştan sona okudum.” desin. Okumuyoruz. Okumadan olmaz, okumadan sınıf geçilmez, okumadan mezun olunmaz, okumadan diploma alınmaz, okumadan mühendis olunmaz, okumadan doktor olunmaz. Okumak lazım!

Elhamdülillah ki; Allah bize Peygamber Efendimiz’i göndermiş. Peygamber Efendimiz'den sonra da elimize Kur’an-ı Kerim tertemiz bozulmadan, çıkartılmadan, eksiltmeden, kaybolmadan, unutulmadan gelmiş ehamdülillah. Büyük bir mutluluk! Büyük bir saadet! Büyük bir nimet!

Peygamber Efendimiz'in hadislerini de sahabeyi kiramdan başlayarak -Allah hepsinden razı olsun- mübarek insanlar inceden inceye toplamışlar, yazmışlar, sıralamışlar, düzenlemişler, tertiplemişler; kitaplar meydana getirmişler. Kütüphanemizde sayfaları ciltleri yaldızlı, pırıl pırıl duruyor. Ne kadar güzel. Okumamız lazım. Zaman ayırıp okumamız lazım. Zaman ayırıp öğretmemiz lazım.

Bir hoca vardı. Bizim Ankara’da ki evimize geldi misafir oldu. Ondan sonra altında kalmamak için o da beni İstanbul’a geldiğim zaman evine davet etti. Evi caminin üstünde bir yerdeydi ticari bir yerde. Ben oraya gittim.

Camisi tıklım tıklım, öğle namazı, ikindi namazı dolu. Tıklım tıklım dolu. Beyazıt Kulesinin dibinden, bakırcıların yanından aşağı dik bir yokuş gider, orada sağda, bir hanın camisi. Merdivenle iki kat çıkacaksın cami orada. Caddeye tepeden bakıyor, sapa bir cami. Ticaret merkezinde. Ama cami tıklım tıklım dolu.

“Maşaallah cemaat iyi.” dedim. “Esadcığım; ben buraya geldiğim zaman namaz kılarken arkamda bir kişi, iki kişi oluyordu kimse gelmiyordu." Namaz kılanların bile iki merdiven çıkıp da, üst katta namaz kılmak zoruna gidebilir. Aşağıda başka cami var; kolayına kaçar aşağıdaki camiye gider.

Ne yapmış?

“Her namazın önünde bir hadis okuyordum.” dedi. Fazla değil! Cemaati bıktırmaya da gelmez. Sabah namazından sonra herkesin uykusu varken sen iki saat ders vermek istersen  ne olur? Ertesi hafta camide kimse olmaz herkesin bir işi çıkar.

Neden?

“Hoca çok uzatıyor iki saat, üç saat iflahımız geriliyor. Uykumuz geliyor.” derler. Bir hadis okuyormuş. Tatlı, şakacı bir kimse, karadenizli, hafız... Allah rahmet eylesin. Cemaati çoğaltmış.

Bu neyin bereketi?

Bir hadîs-i şerîflerin bereketi.

Allah bazı insanlara; başka insanları kendisine çekmek, cezbetmek basiretini, meziyetini veriyor bazı insanlar öyle oluyor.

Bazı insanlar kırıcı oluyor. Kırıcı, kötü huylu, azarlayıcı olunca; o zaman kimse toplanmıyor. Herkes bir başka tarafa savuşup kaçışıyor

Allahu Teâlâ hazretleri Kur’ân-ı Kerîm’de buyuruyor ki:

وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَل۪يظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَۖ

Ve lev-küntefazzangalîza’l-kalbi le’n-fedduminhavlike.

“Ey Resûlüm! Sen de katı kalpli, kötü huylu olsaydın; etrafındakilerin hepsi dağılır giderlerdi.”

فَبِمَا رَحْمَةٍ مِنَ اللّٰهِ لِنْتَ لَهُمْۚ

Fe-bimâ rahmetin mina’llahilintelehum.

Uhud harbinden sonra Peygamber Efendimiz yumuşak davranmış, çok sert muamele yapmamış. “İyi ki öyle davrandın. Sert davransaydın etrafında kimse kalmazdı.” diyor ayet-i kerime. Allah-u Teâlâ hazretleri öyle buyuruyor. Demek ki yumuşaklık lazım, sabır lazım. Tatlılık lazım, iltifat lazım. Peygamber Efendimiz ashâbının her birisiyle ayrıca ilgilenirdi. Cömert olmak lazım. Gönlünü alacak, ihtiyacını karşılayacak şekilde çalışmak lazım. O zaman artar.

Allah-u Teâlâ hazretleri hepimizi Kur’an-ı sevenlerden, öğrenenlerden, ezberleyenlerden, öğretenlerden eylesin. Hepimizi Peygamber Efendimiz’i; iyi tanıyıp, sevip, sünnetine sımsıkı sarılıp, sünnetini, çoluk çocuğuna, arkadaşlarına, etrafa öğretip yayanlardan, hayatında da uygulayanlardan eylesin. Böylece Allah’ın rızasını, Peygamber Efendimiz'in şefaatini kazanıp cennetiyle cemaliyle müşerref olmayı nasip eylesin.

Sübhâneke lâ-ilme le-nâ illâ mâallemtenâinnekeente’l-alîmü’l-hakîm. Sübhânerabbinârabbi’l izzeti ammâyasifûn ve selâmünalelmürselinve’lhamdülillâhirabbi’l-âlemîn.

El-Fâtiha.