Allahın Kullarını Mağfiret Etmesi - 15.07.1984

Öbür hadisi şerife geçtik. Men eznebe zenben fe-alime enne lehû rabben in şâe en yağfire lehû ğafera lehû ve in şâe en yüazzibehû azzebehû kâne hakkan ala'llâhi en yağfire lehû.

Hadi gözünüz aydın!

Enes b. Mâlik radiyallahu anh'ten rivayet edilmiş, Müstedrek'te rivayet olunmuş bir hadîs-i şerîf. Peygamber Efendimiz sizi, bizi, gözü kara günahlı kulları teselli ediyor.

Müjde!

Men eznebe zenben. "Kim bir günah işlediyse, bir günah irtikâp ettiyse..." Fe-alime. "Bildiyse ki..." Enne lehû rabben. "Onun bir Rabbi var." İn şâe en yağfire lehû ğafere lehû. "Eğer onu mağfiret etmek isterse mağfiret eder." Ve in şâe en yuazzibehû azzebehû. "Eğer dilerse azaplandırabilir."

Böyle bir Rabbi olduğunu bilirse...

Kâne hakkan ala'llâhi. "Allah'ın üstüne hak olur." En yağfire lehû. "Bu şuura ermiş kulu afv u mağfiret eylemek."

Günahsız mıyız, günahlı mıyız?

"Deryâ-i zenbi boyladık, ayağımız günah deryasının dibine değdi, battık da dibine değdi, günahlarımız çok, yüzümüz kara; artık ne namaz kılalım, ne oruç tutalım, ne ibadet yapalım. Çünkü battık!"

Yok! Dinde "battı balık yan gider" mantığı yok. Çünkü kulun günahı ne kadar çok olursa olsun Allahu Teâlâ hazretlerinin rahmeti, mağfireti var; kulu affeder. Hele kul bilirse ki kendisinin bir Rabbi var, affetmek O'nun şanındandır, [rahmetine yaklaşır]. İsterse azaplandırır, isterse affeder. Bilmiyoruz, iki ihtimal var, Peygamber Efendimiz ikisini de söylüyor.

Dilerse azaplandırır. Dilerse de affeder. "Rabbim ben kusur işledim. Dilersen azap edersin, dilersen bağışlarsın."

Peygamber Efendimiz;

"Kim bunu böyle bilirse onu afv u mağfiret etmek Allah'ın üzerine hak olur." diyor.

Allah günahları bağışlar.

Ey nefislerine zulmeden, ey günah işlemiş olan kullar!

Evet, yüzünüz kara ama Rabbiniz Gaffârü'z-zünûb "günahları bağışlayıcı", Settârü'l-uyûb "ayıpları örtücü."

Ey rahmeti çok padisah

Cürmüm ile geldim sana.

Ben eyledim hadsiz günah

Cürmüm ile geldim sana.

Hadden tecavüz eyledim

Deryâ-i zenbi boyladım.

Mâlum sana, ben neyledim

Cürmüm ile geldim sana.

Adın senin Gaffâr iken

Ayb örtücü Settâr iken

Kime varam sen vâr iken

Cürmüm ile geldim sana.

Ne güzel söylemiş Kuddûsî kaddesallahu sirrahû. Ne kadar güzel söylemiş. Kuddusi hazretleri Niğde'li. Bor'lu. Naksi, Kadiri meşâyihinden, evliyâullahtan. Zamanın kutuplarından bir zatı muhteremmiş. Böyle söylemiş. Allah şefaatlerine nâil eylesin.

Nereye gideceğiz, başka hangi kapı var? Nereye gidebiliriz ki? Yâ Rabbi! Senin adın Gaffâr iken, senin adın günahları afv u mağfiret edici, ayıp örtücü Settâr iken ben kime varayım? Başka kime gidilir? Türbeye mum mu yakılır, başkasına minnet mi edilir?..

Aç elini, koy başını secdeye, gözlerinden inci gibi yaşları dök.

Bu günahın karalığını ne temizler?

Ne Fay temizler, ne Puro temizler. Bu günahın karasını gözyaşı temizler. Gözünden kanlı yaşı akıtırsın;

"Yâ Rabbi! Senden çok utanıyorum. Sen bana sabahtan akşama, her zaman nimetler ihsan ettin. Bana şu şu nimetleri verdin, beni bu hâle getirdin. Beni müslüman etmişsin; bir kere bu nimeti ödeyemem. Ümmet-i Muhammed etmişsin, Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem gibi Seyyidü'l-evvelîn ve'l-âhirin, gelmiş ve geçmişlerin Efendisi bir peygamberin ümmeti etmişsin. Eski peygamberler 'ona ümmet olalım' diye can atmışlar. Ona ümmet etmişsin, şu nimetleri vermişsin. Cennet gibi bir memlekette yaşıyorum, elhamdülillah! Şu sırada harp yok, darp yok, hürriyet içindeyim. Dışarıda çesit çesit meyveler var, günes pırıl pırıl, gök masmavi, deniz yemyeşil, dağlar ağaçlık; bulunur bir memleket değil. Utanıyorum yâ Rabbi! Bunca nimetlere karşı sana iyi kulluk edemedim. Affet, bağışla yâ Rabbi! İnşallah bana kuvvet ver, sana kötü kulluk yapmayayım, iyi kulluk yapayım günah işlememeyim!" diye yalvarırsın, gözyaşı dökersin, Allah bağışlar.

Allahu Teâlâ hazretleri kulunun doğru yola gelmesinden nasıl memnun olur, tarif edilmez. Peygamber Efendimiz hadîs-i şerifte tarif etmiş buyuruyor ki:

Bir insan çölde giderken, çöl; üstü kızgın güneş, altı kızgın kum, devesine su tulumlarını almış, gıdasını almış, uzun bir yola çıkmış gidiyor. Bu yolda ihtiyacı olmuş, devesinden inmiş.

Peygamber Efendimiz anlatıyor, Arapçasını söylemiyorum, Türkçesini söylüyorum.

Devesinden indi; ağaç, taş yok ki bağlasın. Tam ihtiyacını görürken deve ürktü, kaçtı. Hadi bakalım ara bul deveyi... Bir sürü kum tepesi... Bir tepenin üstüne çıkarsa öbür tarafı çukur, bir tepeye çıkıyorsun, deve yok; ara tara, deve gitti. Çölün ortasında kaldı. Yol yok, ağaç yok, su tulumu da gıda da gitti, ne yapacaksın? Güneş tepede, yoruldu, yürüyemez hâle geldi, sendelemeye başladı. Kumlara yıkıldı mı güneş artık onu öldürür, orada ölüm var, gidersin.

Derken birden bineğini buluveriyor. Devesini, atını veya merkebini neyse... Kendiliğinden geliveriyor, yularına yapışıyor. Su da geldi, gıda da geldi, can geldi. "Yâ Rabbi! Sana çok sükür! Sen benim merhametli Rabbimsin; ben senin âciz nâçiz kulunum." diyecek yerde diyor peygamber efendimiz, "Yâ Rabbi! Ben senin Rabbinim, sen benim kulumsun." der diyor insan. Şaşırarak, sevincinden yani. Başka zaman dili dolaşıp da ters söz söylemez ama aklı gitti, dili dolaştı, öyle söyleyeyim. İşte o kadar çok sevinir Allah diye öyle anlatmış. Bir insan doğru yola geldi mi, Allah o kadar çok sevinir.

Cehenneme atılmayı kendimiz kararlaştırıyoruz; biz kendimiz "illa cehenneme gidecegiz." diye günahlara dalıyoruz. İnsanlar zorla cehenneme gidiyor, yoksa Allah Gaffârü'z-zünûb, Settârü'l-uyûb. Kendisinin affedici olduğunu bileni affetmek üzerine hak oluyor.

Şu hadîs-i şerifin güzelliğine bakın!

Onun için, ümitsizliğe düşmeyin. Mevlaya güzel kulluk etmeye bakın. Öyle yapalım. Allah gayret versin.