Et Tevvab

Et-Tevvab

Bana ihsan et; kısma benden

Bana arttrı; eksiltme benden

Bana güllerimi ver; uzak tut dikenlerden

Bana cennetini ver; uzak tut ateşinden

Bana affından hisse ver; koru gazabından

Allah Tevvab’dır yani kendisine dönenlerin günahlarını affedendir.

“Bunun üzerine Âdem, Rabbinden aldığı birtakım kelimeleri belledi (öğrendi ve onlarla O’na tevbe etti, yalvardı). O da onun tevbesini kabul etti. Şüphesiz O, (samimi dua ve kesin yapılan) tevbeyi çokça kabul edendir, çok acıyandır” [1]

İnsan denenmek için yaratılmıştır. Bu sınav içeriğinde en önemli görev, en güzel davranışı sergilemektir.

Biz insanlar bu yönde çabalarken zaaflarımızın sonucu olarak bazen de hataya düşebiliriz. Neden mi? çünkü biz insanız. Yüce kitabımız bizi bize şöyle tanıtmıştır: İnsan aceleci, sabırsız, kibirli ve tartışmacıdır. Cahil ve zalim olabilen insan iyi ve kötü olabilir. Bunlar bu sınavda denenecektir. Ama her kötü gidişatın geri dönme fırsatı da yine insana verilmiştir. Günahtan sonra tevbe ile Allah’a dönüş kapısı açıktır, isyanı bırakıp itaate dönmek tevbedir. Allah’ın bizim bu dönüşümüze imkan tanıması, merhamet ve lütfu gereğincedir.

Tevbenin kabulu Tevvab olan Allah’a mahsustur, Allah(c.c.)dan başka hiçbir kimsenin tevbeyi yaratma kudreti yoktur. Bize düşen “Ey Rabbim bize tevbe etme arzusu ver” niyazıdır.

Samimiyetle ve pişmanlıklar yapılan tevbeler kıymetlidir. Hatadan dönüşün vakti yarın değil derhaldir. Nasıl ki unutarak vakti geçirilen bir namazı hatırladığımız an telafi etmemiz gerekiyorsa, tevbe için de kalbimizde bir yöneliş arzusu verildiği an o anda pişmanlığımızı ifade etmeliyiz. Sık sık tevbe yapmamız kulluğumuzun gereğidir, çünkü mağfiret dilemek kulluktur. Efendimiz(s.a.v.) masum olduğu halde mağfiret dilemekle emrolonmuştur. Resululllah Efendimiz meclisteki oturuşunu her zaman istiğfar ile bitirirdi.

İnsan için mutlaka bir dönüş yolu vardır. Bazen ufacık kıvılcımlar gönülleri alev aldırırken bazen de yürekler soğuk mermerlere dönmüştür de, kürekle ateş dökülse yine yanmaz. Hayat tarzımız Allah’ın razı olmayacağı şekilde akıp giderken Allah(c.c.) bize merhamet eder de düşündürücü ve ibret verici hadiselere dikkatimizi çeker. İşte kalbimizde bizi tevbeye yöneltici birtakım korkular oluşuyorsa bu bir işarettir. Bu korkularla yüzleşmek yerine bunları gafletle örtmeyi seçersek, kendi kendimizi pişmanlığın ve geri dönüşün fırsatından mahrum bırakmış oluruz. Gafletimiz günahımızın çirkinliğini, yalnızlığımızı ve O’nun azabından kaçamayacağımız gerçeğini devamlı örter ya da öteler. Oysa ki O’nun bize yöneleceği umudunu taşımak, bu ismi şerifin biz insanlara en büyük nasibidir. Bugün insanın yaratıcısı ile arasını açmaya yönelik bir çok sistem ve felsefi düşünce yapıları mevcuttur. Burada ki asıl sorun insanın yaptığı bir çok hatanın farkında olması ama o çirkinliklerle, kendisine ve çevreye verdiği zararla yüzleşmeye yanaşmayışıdır.

Ey Kullarını tevbeye teşvik edip, tevbelerini kabul eden Rabbimiz

Doğaya takındığımız düşmanca tutumlarımızdan,

Kâr tutkumuzun bize gâye olmasından,

İhtiraslarımızın helali unutturmasından,

Tokluğumuzun israf seviyelerini aşarak obezleşmesinden

Ve de kendimizle Sen’in arana koyduğumuz tüm bağımlılıklarımızdan Pişmanız.

Bizi bağışla Rabbim!