Afetlerin En Büyüğü Dünya Sevgisidir - 14.11.1982

Li külli şeyin afetün tüfsiduhu.

Diğer hadîs-i şerîfte Ebû Hüreyre radıyallahu anh'in bize naklettiğine göre Peygamber Efendimiz şöyle buyurmuş:

"Her şeyin âfeti vardır; o âfet ona musallat oldu mu mahveder, bozar."

Buğdayın âfeti vardır, böcek musallat olur veya dolu vurur, sel âfeti olur; okuyoruz, duyuyoruz, biliyoruz.

"Her şeyin âfeti vardır, onu bozar, mahveder."

Ve azamü'l-âfât. "Âfetlerin en büyüğü ise." Âfetün. "Bir âfettir ki." Tüsîbü ümmetî. "Ümmetime musallat olmuş bir âfettir." Hubbuhümü'd-dünyâ ve hubbuhümü'd-dînâra ve'd-dirheme. "Ümmetimin dünyayı sevmesi, parayı pulu, dinarı dirhemi, altın gümüş parayı sevmesidir." Yâ Ebâ Hüreyrete! "Ey Ebû Hüreyre!" Lâ hayra fî kesîrin men ceme'ahâ. "Bu parayı pulu toplayan insanların çoğunda hiç hayır yoktur." İllâ men yusallituhu'llâhu azze ve celle alâ-heleketihâ fi'l-hakkı. "Ancak Allah'ın bu zengini o paraları fakirlere versin diye, onların müstehaklarına sevkettiği kimseler müstesna."

Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem hazretleri; "Parasıyla hayır yapan müstesna para toplayan çok kimsede hayır yoktur." Buyuruyor

Demek ki her şeyin âfeti varmış. Bizim dinimizin, ümmetimizin âfeti de dünyayı sevmek, parayı pulu sevmekmiş.

Ne yapacağız?

Dünyayı gönlünden çıkaracaksın, âhireti seveceksin. Cenneti sev, Cemâlullah'ı sev, cennetin içindeki çeşit çeşit nimetleri sev. Hem de bunlar sevilecek, hakikaten güzel şeyler.

Bu dünyayı sevme, bu dünya boş!

Neden sevme? Bırakıp gideceksin. Senin yüzüne gülüyor ama sana vefa göstermeyecek, bırakıp gideceksin, terk edeceksin. Sonra görmüyor musun bir hoşluğu var bir nahoşluğu var; bir iyiliği var bir kötülüğü var; bir sürü zulüm var, bir sürü zelil var, bir sürü haksızlık var. Sıcağı var insan bunalıyor, soğuğu var insan üşüyor, tozu var, toprağı var. İyi tarafları da var kötü tarafları da. Burası sevilecek yer değil. Buraya gönül bağlarsa insan helak olur.

Peki ne yapalım?

"Hepimiz dağ başına mı çıkalım hocam, veyahut bir yere mi kapanalım?"

Hayır, Allah rızası için çalış, âhireti düşün, âhirete göre hayatını tanzim et; gayretin bu dünyayı kazanmaya yönelik olmasın. İş tutacaksın düşün.

Hangi işi tutarsam Allah'ın dinine daha iyi hizmet edebilirim?

Sabah kalktın, düşün; "Bugün hangi işi yaparsam Allah'ın rızasına daha uygun olur? Bugün hangi kazançlı faaliyeti âhiretime gönderebilirim? Daima böyle düşüneceksin. Hep âhiretin kazancını düşünerek hareket edeceksin.

Burası gönül bağlayacak yer değildir. Allahu Teâlâ hazretlerinin emrettiği şekilde cennete gönül bağla, Allahu Teâlâ hazretlerine gönül bağla, öyle yaşa.

Pompei şehrini hiç duymadın mı?

Bir gün yanardağ bir patlıyor, külleri şehri bir dakika, bir saniye içinde örtüveriyor. Şehir bir anda bütünüyle küller altında kalıvermiş. Şimdi külleri kazıyorlar; çarşıda, pazarda, evde insanlar o âfete hangi hal ile yakalanmışsa heykel gibi öyle çıkarılıyor.

Kötü halde, iyi halde, otururken, yatarken... Allah cümlemizi azabından, ikâbından hıfz u himâye eylesin, korusun. O'ndan O'na sığınırız. Dünyayı sevmeye gelmez, parayı pulu sevmeye gelmez. Bu parayı pulu kazanacaksın, kazandıktan sonra hayra sarf edeceksin, Allah yoluna sarf edeceksin. Kendin de merdâne, rahat, alnı açık, yüzü ak olarak kimseye muhtaç olmadan yaşamaya kullanacaksın. Niye ben başkasına muhtaç olayım, başkasına el açayım? Benim başkasına hayrım dokunsun. Niye ben onun sırtından geçineyim? "Birçok kimse benden istifade etsin; ben başkasının sofrasından yiyeceğime başkası benim soframdan yesin." diye düşünmeli.