| İMSAK | GÜNEŞ | İŞRAK | ÖĞLE | İKİNDİ | AKŞAM | YATSI |
| 06:09 | 07:43 | 08:28 | 12:53 | 15:34 | 17:53 | 19:21 |
Mûsâ ve Harun (Aleyhimesselâm), kardeş iki peygamberdi. Görevleri birdi. Harun’un (As.) peygamberliği, Mûsâ’nın (As.) dileği neticesiydi. Harun (As.) mücadelede, Mûsâ’nın (As.) desteğiydi. Her ikisine de vahiy indi. İkisi de Allah’ın ihsanına erdi. Kur’ân’da kendilerine “selâm olsun” dendi.
“(Habibim!) İnanan bir millet için sana Mûsâ ve Firavn olayını olduğu gibi anlatacağız.” (el–Kasas 28/3)
Medyen ve Eyke komşu iki ülkeydi. İkisi de dağlık ve ormanlık bir bölgeydi. Medyen; Akabe körfezinden Humus vâdisine kadar uzanırdı.Eyke; Kızıl Deniz sahilinden Medyen’e ulaşırdı.
Yusuf (As.) henüz küçüktü. Bu rüyayı görmüştü. Rüyanın manası büyüktü. Yusuf (As.) Ya’kub’un gözünde bu sebepten bir kat daha büyüdü.
Ya’kub (a.s.), İshak'ın (a.s.) oğlu idi. Lakabı, İsrâildi. İsrâil “Allah'ın kulu” demekti.
Doğmadan, doğumu müjdelenen bir peygamberdi. İsminin anlamı da “sevinçle güldüren” demekti. Onu da Allah İbrahim’e (As.) yaşlılık çağında vermişti.
İsmail (As.) İbrahim’in (As.) oğluydu. Annesi Hacer, güzel huyluydu. Temiz soyluydu. İbrahim’in (As.) kavuştuğu bir büyük mutluluk da İsmail’in (As.) doğumuydu.
Sedum İbrahim (a.s.) devrinde idi. Komşu ülke Sedum’da bir halk türedi. Bu halk inançsızdı, ahlâksızdı. Geçmiş milletlerde görülmeyen yeni bir ahlâksızlık içine yuvarlanmıştı.
Hz. İbrahim'in (As) kavmi Babilliler tek Allah’a inanmazlar, putlara ve yıldızlara taparlardı. Putları ve yıldızları ruhların sembolü sayarlardı. Onların bu inancı “sâbiîlik” diye tanımlandı.
Semud ve Sâlih Zaman tekerleği döndü. Ahkâf söndü. Hıcr’de bir medeniyet görüldü.
Yeryüzünde yeni bir millet göründü; Âd.Tufanda kurtulanlar soyundandı. Yurtları Ahkâf’dı.
Nuh Milletinin Nitelikleri Nuh milletinin inanç ve sosyal yapısı Kur’ân-ı Kerîm’de ifâdesini şöyle buldu:
Kur’ân-ı Kerîm’in anlattığı peygamberler dizisinin ikinci halkasında İdris (a.s.) yer almakta.
“Allah, Âdem’i topraktan yarattı.” “Sonra ona “ol” dedi, (can gelip) oluverdi." Âdem (As.) ilk insandı, ilk peygamberdi.
İnsanoğlunun aradığı gerçek huzur ve mutluluğa çağrı olan ilahi kitap ve onun mesajı olan İslam, tüm insanlığı kuşatacak bir rehber niteliğinde.
Kur’an’ı Kerim’de, bir anlam veya bir hükmü ifâde eden her bir bölüme âyet; âyetlerden meydana gelen bölümlere sûre denir. Kur’an’ı Kerim 114 sûre ve 6236 âyetten oluşur.
Kur’an, her şey için bir açıklama, tüm insanlığa ve âlemlere bir doğru yol ve rahmet kaynağıdır. Kur’an’da kâinatın varoluşuna dikkat çekilir. İnsanoğlu bunlar üzerine düşünmeye ve bunları araştırmaya teşvik edilir.
Allah-u Teàlâ Hazretleri lütfuyla, keremiyle, rahmetiyle, insanoğlunu yarattığı zamandan beri rehbersiz bırakmamıştır.
Kur’ân-ı Kerîm, Peygamber Efendimiz (SAS.) aracılığıyla indirildiği günden itibaren her devre ve her insanın bizzat kendisine hitap eden Allah’ın kelamıdır.
Kur’an-ı Kerim çağlar üstü, evrensel bir kitaptır. Bütün insanlığa hitap eder. Herkese doğru yolu gösterir. Akıl ve sağduyuya hitap edip, insanları birlik, beraberlik, kardeşlik, adalet, eşitlik ve yardımlaşmaya çağırır. İnsanlara kurtuluş ve mutluluğa erme yollarını öğreten yine O’dur.
